Hayatımızı sürdürme çabası içerisinde koşturup duruyoruz. Yeni bir doğum haberi aldığımızda yada üzücü bir ölüm haberi aldığımız zaman, sanki o an hayat duruyor ve hayatın neresinde olduğumuzu kıyas yaparak daha iyi anlıyoruz. Yaşanılan acı ve tatlı deneyimler bizleri içten içe etkiliyor. Hayata karşı sağlam durmak ve kendimizi boşvermemek için hayata daha sıkı sarılmayı istiyoruz. Meslek yaşantımız içerisinde de bize darbe vuran olaylar oluyor. Kişisel rekabetin üst düzeyde olduğu bu ortamlarda , işyerindeki huzursuzluklara rağmen işimize karşı tutkumuzu kaybetmemek için kendimizi zorluyoruz.

Bu yazımda artan bilgi kirliliği ve konsantrasyon bozukluğuna dikkat çekmek istiyorum. Bundan 10-15 sene evvel, günlük gazete ve akşam haberlerine paralel şekilde yaşarken, haber ve ekonomi ağırlıklı kanalların yayın hayatına başlaması, internet hizmetlerinin gelişerek bir iki tıklama ile saniyeler içinde milyarlarca bilgiyi önümüze sunması ve bütün teknoloji kaynaklarının kendi hizmetlerinin yanı sıra, reklam pastasından pay alma kaygısı ile sürekli bir haber akışı sağlaması, bilgi bombardımanı altında hayatımıza devam etmeye çalışıyoruz.

Hepimizin tonlarca çözülmeyi bekleyen sorunu vardır. Bunları çözümleri için düşündükçe içinden çıkılamaz bir durumda hissederiz kendimizi. Sorunlara odaklanmak yerine çözümlere odaklanmak yapılması gerekendir fakat bu da zamanla öğrenilecek bir tecrübedir. Sorunların üzerinizdeki baskısını hafifletmek için küçümsemeyi öğrenmek ve giderek bu soruna bir başkasının sorunuymuş gibi bakabilmek. Sevdiklerimizin başlarına gelen problemleri için yardımcı olmak isteriz hani, bu şekilde de önemsizleştirilen bir sorunu çözmemiz daha kolay olacaktır.