Dönüp şöyle bir baktım ardıma, ne kadar zaman geçmiş diye. Daha dün kopamam, ayrılamam dediğim kişilerle bir dargın bir barışık yaşamaya alışmış gidiyorum. Kendimdeki değişimin elbetteki farkındaydım peki ya onlar memnun muydu bundan? Hiç kimse için yaşamıyorum derken bile kendimle çeliştiğimi içten içe hissediyordum. Gün boyunca yüzümden düşürmediğim maskemi çıkartmak istiyordum bir an evvel.

Hayatıma giren her yeni insan, benim için yeni bir farkındalık, yeni bir tattı. Öğrendikçe büyüdüm, büyüdükçe daha çok öğrendim şu hayatta. Bir elin parmaklarını geçmeyen dostlarım şimdi nerdeler bilmiyorum. Nereye gittiğimi çok iyi bilirken, nereden geldiğime dair izler birer birer eskiyordu gözümde. Ne olup bittiğine anlam veremezken anladım ki değişim rüzgarı beni önüne katıp esiyor.

Yazan : Turgay GEZİCİ