Zaman dediğimiz kum tanecikleri, avucumuzun içinden birer birer akıp gidiyor. Avucumuzu ne kadar yukarı kaldırırsak kum taneciklerinin yere düşme süresi de bir o kadar uzuyor. Yerde biriken kum taneciklerini avuçlayarak elimizi daha da yukarıya kaldıralım. Hafifçe araladığımız avucumuzun içinden kayıp giden zamanı, istediğimiz yerde biriktirebiliyor muyuz yoksa esen rüzgarların kum taneciklerini nereye savurduğunu fark edemiyor muyuz?  Zamanımızı kimbilir nelere harcıyoruz ve zamansızlıktan yapamadığımız şeyler için her fırsatta yakınıyoruz. İsterseniz zamanınızı rahatlıkla kontrol edebilirsiniz.

Her insan ideallerine ulaşmak için büyük çaba verir. Bunun için zaman zaman kafa patlattığımız da olmuştur. Nasıl olacak , ne yapacağım diye düşünürken, aklımıza gelen çözümleri bile yine büyük çabalar vererek kendimiz için bir engel haline dönüştürürüz. İnsanın kendine olan güveni sağlaması gerçekten güç olduğu için, başarıya ulaşma yöntemi olarak genellikle sorunlara odaklanmayı seçer. Çözümler yerine sorunlara odaklanarak kaybettiğimiz enerji, bundan sonraki sorunlarımızla yüzleşmemizi daha da güçleştirmektedir.